24.5.17

22.5.17

The kiss (The "Park Benches" Project)


  Εδώ και τρεισήμισι χρόνια περίπου ασχολούμαι με ένα φωτογραφικό project, το οποίο έχει ως θέμα τα παγκάκια στο δημόσιο χώρο. 

  Μέσα από το project επιχειρώ να προσεγγίσω τα παγκάκια με μια πιο διεισδυτική ματιά, να παρουσιάσω την ανθρώπινη αλληλεπίδραση με αυτά, να ανακαλύψω και να επικοινωνήσω τις ιστορίες τους.

 Βγάζω φωτογραφίες χωρίς βιασύνη και χωρίς συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, στις περιπλανήσεις μου στη φύση ή στην πόλη, αν και εφόσον συναντήσω ένα παγκάκι που έχει κάτι να μου πει. 

  Έχοντας πια συγκεντρώσει έναν ικανοποιητικό αριθμό φωτογραφιών από διάφορες γωνιές της Ελλάδας, κάνω σήμερα εδώ μια πρώτη παρουσίαση της ιδέας μου. Στην πορεία θα δημοσιεύσω κάποιες ακόμη από τις λήψεις που έχω συγκεντρώσει.

 Το project τρέχει για αρκετό καιρό ήδη, και από ό,τι φαίνεται θα συνεχίσει να τρέχει· κάθε φορά που λέω "είναι καιρός πια να σταματήσω" συναντώ άλλο ένα παγκάκι που κεντρίζει το ενδιαφέρον μου... και μια ακόμα ιστορία για να ειπωθεί.  

 Η  φωτογραφία που ακολουθεί λήφθηκε το 2014 στην όμορφη Καστοριά, στα πλαίσια του project. 



The kiss
Kastoria, Greece // Καστοριά

The "Park Benches" Project 


______________________________________________________________________________________________


Παγκάκια: απλά μια παύση ή μια αρχή για τα πάντα;

 Τοποθετημένα σε δημόσιους χώρους, τα παγκάκια αποτελούν ένα κάθισμα προσιτό στον καθένα· όποιος κι αν είναι, από όπου κι αν προέρχεται, όπου κι αν πηγαίνει.

 Ένα παγκάκι μπορεί να σε χωρέσει στην αγκαλιά του και να σου προσφέρει την παύση που επιθυμείς· σε ένα συνηθισμένο ή σε ένα ξεχωριστό σημείο, τη στιγμή που την έχεις ανάγκη. Στη φύση ή στην πόλη, μπορεί να σε βοηθήσει να χαλαρώσεις, να ξεκουραστείς, να ξεφύγεις για λίγο από την καθημερινότητα. 

 Είναι όμως μόνο αυτό; 

 Για κάποιους ένα παγκάκι είναι και κρεβάτι… ακόμη και σπίτι.

 Για άλλους μπορεί να προσφέρει πολύτιμο στήριγμα την ώρα της αναμονής. 

 Ένα παγκάκι μπορεί να σε βοηθήσει να γίνεις ένα με το δημόσιο χώρο, εμπλέκοντάς σε ενεργά σε όσα συμβαίνουν, ή να ενισχύσει την εμπειρία σου σε αυτόν.

 Μπορεί να μετατραπεί σε ένα χώρο προσωπικής σου έκφρασης - στα όρια ή όχι του βανδαλισμού - φιλοξενώντας την ιδέα σου, την τέχνη σου, τις λέξεις σου, τη σκέψη σου για κάποιον, επικοινωνώντας την οργή σου, τη ματαιοδοξία σου. 

 Ένα παγκάκι ίσως σε προκαλέσει να μπεις στη θέση του απλού παρατηρητή - εκείνου που ουδέτερα ή αμέτοχα θα παρατηρεί την πραγματικότητα και τα τεκταινόμενα γύρω του.

 Από την άλλη, ίσως σε προκαλέσει να μπεις στη θέση του ενεργού συζητητή. Μπορεί να φιλοξενήσει απόψεις, υποσχέσεις, κάποιο επιχειρηματικό σου σχέδιο, μια φρέσκια ιδέα, μια συμφωνία σου ή μια διαφωνία. Λόγια ανέμελα, λόγια σοβαρά, συζητήσεις με κάποιον που είδες για πρώτη φορά και ίσως δε θα ξαναδείς ποτέ, ή συζητήσεις με κάποιον που ήδη ξέρεις. 

 Καθισμένος επάνω του μπορεί να μαλώσεις ή να φιλιώσεις. Μπορεί να απομακρυνθείς, μπορεί να έρθεις κοντά. Ίσως σε αυτό να γνωρίσεις ένα νέο φίλο, ή την/τον σύντροφο της ζωής σου. Ίσως εκεί ανταλλάξεις το πρώτο σου φιλί, το πρώτο χαμόγελο, την πρώτη χειραψία. Ίσως εκεί βιώσεις έναν αποχαιρετισμό. Σε ένα παγκάκι μπορεί να ξεκινήσεις κάτι, μπορεί όμως και να τερματίσεις κάτι.

 Καινούρια ή παλιά, κλασικά ή όχι, τσιμεντένια, ξύλινα ή μεταλλικά, στην πόλη ή στη φύση, στις πλατείες ή μέσα σε μουσεία, τα παγκάκια βρίσκονται πάντα εκεί· δίπλα μας. Άλλοτε τα προσπερνάμε, συχνά όμως τα εκμεταλλευόμαστε για τις παύσεις μας και για τα ξεκινήματά μας. 

 Και έτσι, το καθένα τους έχει να αφηγηθεί μια ιστορία.

______________________________________________________________________________________________